..... کمی خودمونی تر

این وبلاگ مجموعه ای است از دست نوشته های نویسنده در موضوعات مختلف ...

نقل کرده اند که ابا عبد الله علیه السلام در دوران کودکی ، زمانی در مکانی نشسته بود و اشک می ریخت .... سبب را پرسیدند . فرمود : مدتیست که خواهرم زینب را ندیده ام .... چقدر شما خواهر و برادر به هم وابسته بودید .... چقدر یکدیگر را عاشقانه دوست داشتید و چقدر به هم محبت می ورزیدید ... حتی نقل کرده اند که زمانی که زینب سلام الله به دنیا آمد نیز در آغوش هیچکس آرام نگرفت و آنگاه که در آغوش حسین جای گرفت در برابر چشمان حیریت زده همگان ، گریه اش تمام شد و در آغوش ابا عبد الله آرام گرفت . اما این کودک زیبا خبر نداشت که در آینده ای نه چندان دور ، چگونه عزیزترین عزیزش را در  سخت ترین لحظات نظاره می کند و با تمام وجود بر مصائب او اشک می ریزد .... بی دلیل نبود که زینب زمان زیادی پس از عاشورا زنده نماند .... چون بدون حسین نمی توانست زنده بماند ..... هر چه می اندیشم نمی توانم تصور کنم که چگونه یک عاشق ، محبوب و معشوقش را در گودال قتلگاه ببیند و باز توان بودن در این دنیای وانفسا را داشته باشد .... حقا که میون همه دلها امام از دل زینب ....

 شبه ابیات زیر را از زبان بانوی مصیبت کشیده کربلا زینب سروده ام که وقتی برای اولین بار پس از عاشورا بر سر مزار برادر می نشیند ، چگونه با او نجوا می کند ..... باشد که مقبول درگاه این بانوی بزرگوار قرار گیرد ......ان شاء الله

 

بهر دیدار تو با سینه زار آمده ام                

                                                از غریبی سفر ، روی نزار آمده ام

 

من عاشق نتوان طاقت دوری رخت           

                                                 به تمنای تو با قلب فکار آمده ام

 

حسرت روی تو و بوی تو و صوت حزین    

                                                 اینهمه در طلبت زار و نزار آمده ام

 

به یقین با خبری از سفر و سختی راه                                            

                                               با همه رنج سفر در شب تار آمده ام

 

من به قربان سر و روی تو و مقبر تو           

                                              خوب دانی که چرا اینهمه زار آمده ام

 

جان من باز نپرسی ز جدائی عزیز            

                                               بی رقیه همه با سختی کار آمده ام

 

ای فروغ رخ تو شمس دل آرای جهان         

                                               به فروغ رخ تو اینهمه بار آمده ام

 

ای نفس باز بگو از جگر تشنه به آب          

                                          من به ذوق نفست یکه سوار آمده ام

 

ای حریم حرمت منطقه عشق خدا           

                                         من به عشق حرمت موج سوار آمده ام

 

ای عزیز دل تو دست علمدار خدا              

                                       بهر بوسیدن آن یکه سوار آمده ام

 

وه خوش آنروز که در بحر تو گردم سر مست

                                         من زینب به تمنای تو با آه و نزار آمده ام

 

زهرا فراهانی - اسفند ١٣٨۶

نوشته شده توسط زهرا فراهانی در 17:23 |  لینک ثابت   • 

 

یا ابا صالح المهدی 

میلاد پدر بزرگوارتان را تهنیت عرض می کنیم 

با آرزوی تعجیل در فرج شما امام بزرگوار  

شبه ابیات زیر را به پیشگاه پدر بزرگوارتان تقدیم می کنم

 

 

هر چه می گویم ز اولاد علی

                                        باز هم افزون شود شرمندگی

 

هر چه گویم خوش اجابت می کنند  

                                               ای خدا مردم از این شرمندگی

 

از دل معصومه اش شرمنده ام

                                            گشته ام افسون این شرمندگی

 

عشق زهرا در دلم آتش زده

                                       کشته شد نفسم از این شرمندگی

 

از بدیهایم چنان بگذشته اند

                                     گشته ام مدیون این شرمندگی

 

من نگفته او کرامت می کند

                                       ای خدا شرمم از این شرمندگی

 

هر چه می گویم چنان پاسخ دهند

                                       قلب من مسحور این شرمندگی

 

بیت اولاد علی بیت وفا­ست

                                     ای خدا قربان این شرمندگی

 

دست زهرا دست امداد خداست

                                    ای فدای شاه این شرمندگی

 

با حسینش در کنار شط خون

                                   من شدم سیراب این شرمندگی

 

از رضای مهربان دارم حیا

                                  ای فدای خانه شرمندگی

 

از کرامت گشته ام دیوانه من

                                  تا به کی مسحور این شرمندگی

 

ای خدا باب کرامت را مبند

                                 تو فزونی ده به این شرمندگی

 

زهرا فراهانی – دهم خرداد 1387

 

 

 

 

نوشته شده توسط زهرا فراهانی در 18:12 |  لینک ثابت   •